«ابراز ارادت‏» به ساحت قدسى حضرت مهدى علیه‏السلام، از مهمترین وظایفى است که منتظران آن امام عزیز در عصرغیبت دارند. این مهم مفهومى است که مى‏تواند مصادیق مختلفى داشته باشد مانند دادن صدقه به قصد سلامتى آن امام همام، هدیه کردن ثواب اعمال واجب یا مستحب به آن حضرت و مواردى از این قبیل.

تردیدى نیست که این ابراز ارادت، گذرگاهى جهت ازدیاد معرفت و محبت نسبت‏ به آن عزیز غایب از نظر است و معرفت و محبت، معبرى است تا به آن امام بزرگوار تقرب بیشترى حاصل کنیم . این نوشتار را به دو مصداق موضوع یاد شده اختصاص داده‏ایم:

سلامی ساده و صمیمی به تو و خبر خوش آمدنت و به روزی که وعده طلوعش را همه ستاره ها می دانند.

هنوز هم چشمه های همیشه منتظرم در خیابان های سوخته آسمان به دنبال نشانه ای از تو می گردند.

نه پرنده ای آواز می خواند نه صدایی از فرشته ای بگوش می رسد. تنهاترین صدا طنین ضربان قلب من است که با هر ضربه ای که می نوازد عقربه های لعنتی را به جلو می فرستد.

لحظه های بی تو بودن چقدر کند می گذرند!

 از آرزوهای هر خانواده مسلمان ایرانی داشتن فرزندانی مودب  و دیندار است.گاه ارزوهای پدران ومادران تیدیل به آرمان هایی بس مقدس و والا می شود که دوست دارند فرزندان به آنها دست یابند .  یکی از این آرزوها را می توان در قالب چنین عباراتی از زبان ها شنید:امید وارم که سرباز امام زمان بشی ،الهی از منتظران حقیقی آقا بشی ،اما چگونه؟

مانیز با این آرزو و آرمان مخالف نیستیم اما روش آن چیست ؟به این گفتگوی دو مادر با یکدیگرتوجه کنید:

_خیلی خوشحالم که بچه ام رو تو این مهد گذاشته ام

+خوب برای چی ؟

+ولی نگفتی چی کار می کنن که این قدر ذوق زده ای ؟

_نمی  دونی این مهد کاملا اسلامی و قرآنیه. به بچم دعای "اللهم کن لولیک"را یاد دادند  اونهم از حفظ می خونه.

بدان که یکى از تکالیف مشکل تو در عصر غیبت امام عصر، عجل الله تعالى فرجه الشریف، که مشکلترین آنها نیزهست; داشتن حالت «مراقبه‏» است نسبت‏به خداى خود، جل جلاله، ... و نظیر آن داشتن «مراقبه‏» است نسبت‏به امام‏عصر، علیه السلام، اما معناى مراقبه آن است که در تمام حرکات و سکنات و اعمال و اقوال خود آن حضرت را بر خودمراقب بدانى و یقین داشته باشى که امام تو همه جا با تو همراه است و از تو جدایى و غفلت ندارد.

تصور کن که مرشد یا پیر ریاضت کشیده‏اى دارى که در اثر ریاضتهاى سختى که تحمل کرده، از بیشتر امورباطنى و درونى تو آگاه است و تو با آن مرشد مدتى انیس و همنشین شده‏اى.

ای عزیز بزرگوار! همواره کبوترانه نگاهت می کنم و با اشتیاق، دانه دانه محبت تو را می چینم. یاد تو، پر پروازم می دهد. نامت، آوازم می دهد! ذکر فضایل تو، مرا به سرآغازهای نیکو، رهنمون می شود. دلم اسیر مهر تو می شود، یک آسمان ستاره شادی، در کهکشان وجودم سوسو می زند. هر دم، از خورشید وجود تو، که گرمابخش دلهای همگان است،نیرو می گیرم و به اوج آسمان معنا راهی می شوم!

ای امید همه! ای بلندترین زمزمه! ای بی هیچ فاصله! ای زداینده هر چه واهمه! به راستی که هر کس از برکت نگاه تو بگریزد، در انجمادی تیره و در انزوایی سرد و ساکت محبوس می ماند. هر که از تو دوری کند، دیر یا زود، باید از خاکستر اشتباه تیره خود فرارکند و با تن شویه در اقیانوس رحمت تو قرار بیابد. هر کس پریشان محبت تو شود، پشیمان نخواهد شد!

تمام مشکل بشر این است که خیال می‎کند:

ظهور یکی از راههای نجاتش است!

و حال آن که

ظهور "تنها راه نجات" است.

در گشت و گذارهای اینترنتی (وب گردی!) شعری رو در سایت تبیان خوندم که دیدم واقعا وصف الحال خیلی از ما آدم هاست. بی لطف نیست خواندن یک بار این شعر زیبا و جالب:

از دوری تو غمین و نالان هستیم

وز کردۀ خود کمی پشیمان هستیم

اصلیت ما را تو اگر می پرسی

از کوفه ولی مقیم تهران هستیم!

------------------------------

ما لشگری از سلاح روسی داریم

در دوز و کلک رگ ونوسی داریم

هر جمعه که شد بیا که ما منتظریم

این هفته فقط نیا عروسی داریم!

 ------------------------------

  از جور زمانه ما شکایت داریم

اندازۀ کوه و صخره حاجت داریم

ما مشکلمان گرانی و بیکاریست

آقا به نبودنت که عادت داریم...

------------------------------

ما قیمت روز ارز را می دانیم

معیار بهای بورس در تهرانیم

فعلا دو سه روزیست هوا پس شده است

هر روز دعای عهد را می خوانیم

------------------------------

صد موعظه کن ولی ز تسلیم نگو

از خمس و زکات و ضرب و تقسیم نگو

آقا تو بیا ولی فقط با یک شرط...

ار آنچه که ما دوست نداریم نگو!

تنظیم برای تبیان: سید پیمان صابری

در کنار روایت‌هایی که در آنها از مردمان آخرالزّمان نکوهش شده و تنها از ویژگی‌های منفی آنها سخن به میان آمده است، روایاتی نیز وجود دارد که گروه‌هایی از اهل آخرالزّمان را به شدت ستایش کرده‌اند، تا جایی که از آنها به عنوان «برادران رسول خدا» یاد شده است. این گروه نیستند، مگر کسانی که با وجود همة سختی‌ها و دشواری‌های عصر غیبت، دین و ایمان خود را حفظ می‌کنند و بر پیمان الهی خود ثابت‌قدم می‌مانند. برخی از این روایت‌ها به قرار زیر است:

نا امیدى از ظهور حضرت بر چند گونه متصور است :
1- یأس و نا امیدى از اصل ظهور حضرت قائم (ع) به طورکلى و بدون شبهه، همگى در حرام بودن آن اتفاق نظر دارند، زیراکه ظهور و قیام حضرت قائم (ع) از ضروریات مذهب امامیه است، بلکه احتمال مى رود که از ضروریات دین اسلا م باشد؟ چون احادیث در این باره از حضرت رسول اکرم (ص) در حد تواتر از طرق شیعه و سنى رسیده است .
2- نا امیدى از ظهور حضرت قائم (ع) در مدت معینى بر حسب پندارها و حدس ها به این که مثلاکفته شود: حضرت تا پنجاه سال دیگر ظهور نخواهد کرد. لازمه این پندار آن است که در آن مدت، منتظر نباشد، و حال آن که از بررسى احادیثى که امر مى کند در هر صبح و شام منتظر باشیم، ظاهر مى شودکه این گونه نا امیدى هم حرام باشد.

از جمله مخالفان حضرت مهدى (ع) هستند. امام صادق (ع) در تفسیر آیه 25 سوره مبارکه فتح، لو تزیلوا..... فرمود: خداوند، در صلب کافران و منافقان، امانت هایى از مؤمنان دارد . حضرت قائم ما ظهور نمى کند، مگر آن که آن امانت ها را خداوند از صلب آنان بیرون مى آورد وآن مؤمنان متولد مى شوند پس ازآن، حضرت کافران و منافقان را به قتل مى رساند و فرمود: هنگامى که حضرت قائم (ع) قیام کند، نیازى نداردکه از شما درخواست یارى کند و نسبت به بسیارى از شما منافقان، حد خدا را جارى مى کند. (1)